من و ...

نه دفتر و نه کتاب و مداد لازم نیست

برای خواندن دردم سواد لازم نیست

برای مردن شمع رسیده تا آخر

وزیدن نفس سرد باد لازم نیست

و گل که عاشق پروانه میشود هر بار

در عشق ثانیه ایی اعتماد لازم نیست

خودم به حیله خودم را به چاه افکندم

کنار صحنه مرگم شغاد لازم نیست

تمام عمر خودم را تقاص پس دادم

برای من که خدایا معاد لازم نیست

نشد به او برسم حکمت خدا اینست

هر آنچه داده که داده نداد لازم نیست

چقدر درد نرفتن عذاب مان بدهد

یکی اجازه حرکت به کاروان بدهد

دو باره می گذرد کشتی از کرانه اگر

نسیم تکیه به آغوش بادبان بدهد

رها نمی شود از برگ های زرد درخت

مگر که باد بیاید به او تکان بدهد

اگر که خار نباشد بروی ساقه گل

که باغبانی گل یاد باغبان بدهد

من عاجزانه تقاضای کوچکی بکنم

که قلب پاک تو باید به من زمان بدهد

منی که عاشق چشمان کهکشانیتم

اگر شهاب نگاهت به من امان بدهد

اگر چه بین کویر و ستاره فاصله هاست

همین بس است ستاره خودی نشان بدهد

هی چشم های خسته من تار میشود

گم می شوی و قصه اسف بار میشود

رسمست چونکه پرده بغضی کنار رفت

گریه به رسم کهنه ای احضار میشود

کی قلب خواب رفته تو بیدار میشوی

کی چشم من نظاره به دیدار میشود

قوم به خواب رفته اصحاب کهف نیز

وقتش که شد به معجزه بیدار میشود

انسان همیشه دست خودش نیست رفتنش

گاهی به ترک قافله ناچار میشود

از صد هزار مرغ مهاجر فقط یکی

کنج قفس همیشه گرفتار میشود

رفتی و در نگاه پر از درد چشم من

هی خاطرات و بحث تو تکرار میشود

در توی کوپه ترن روزگار من

دارد هزار غصه تلنبار میشود

هر کس قطار زندگی ام را نجات داد

دهقان مهربان فداکار میشود

این من بی خبر ساده خواب افتاده

تخته چوبیست که روی تن آب افتاده

او گذشت از دل امواج به همراهی  نوح

قایقم در دل در یا به عذاب افتاده

درد ویرانگی و رنج مرا میداند

بی گناهی که سرش دور طناب افتاده

باغبانی که مرا کاشت و آبم داده

چند روزیست که در فکر گلاب افتاده

دل من مرغ غریبیست که بالای سرش

سایه سرد و غضبناک عقاب افتاده

دست عکاس زمان روز ازل لرزیده

عکس مهتابی من تار و خراب افتاده

وای از من که دلم وسعت دریاست ولی

در پی جستن یک قطره آب افتاده

مانند رقص خوشه گندم نگاه تو

هی می کشاندم به تبسم نگاه تو

چویی شبیه قصه ماهی و آبشار

من را کشانده سوی تلاطم نگاه تو

من را نجات می دهد از دست غصه ها

اول خدای خوبم و دوم نگاه تو

بر روی آتشی که زدی بر نگاه من

می ریخت تخته پاره هیزم نگاه تو

با زندگی تلخ و اسف بار چشم من

دارد هزار گونه تفاهم نگاه تو

می فهمیم اگر که بگویی تو تابه حال

افتاده توی آینه خانم نگاه تو

قصه سختست همان قصه سابق باشد

قلب ها ساده چو یک دشت شقایق باشد

هی تصور نکن این عشق خیابانی با

قصه عشق اساطیر مطابق باشد

حرف تلخیست که عنوان شده اینکه آدم

از خودش میگذرد هم اگر عاشق باشد

تا به کی بنده چشمان قشنگش بودن

مرد باید به خودش هم متعلق باشد

هی نگردید پی عشق در این نزدیکی

او محال است در این گونه مناطق باشد

بیزارم از هر چه هوای عشق مجنونیست

بیهوده دل خوش کرده بودم لیلی ام او نیست

من را به حال خود رها بگذار از این پس

این قایق طوفان زده محتاج پارو نیست

مغرور زیبایی خود هرگز نباش ای گل

گل چند روزی بیشتر زیبا و خوشبو نیست

عشقی که دنبالش خیانت وار میگردی

در پیش این مرد زده سر روی زانو نیست

پاییز من از راه دارد میرسد کم کم

منبعد در این آسمان جای پرستو نیست

در باره ام اینگونه از این پس تصور کن

ببری که دیگر تا ابد دنبال آهو نیست

با من قراری عصر روز شنبه بگذار

من عاشقت هستم خبر سری سریست

در گوش تیز قاصدکها پنبه بگذار

ده شاخه نرگس مانده و ده تا گل رز

با سوسن و با یاسهای که سپیدند

ای کاش عاشق بودن و این مردم شهر

تا شب تمام یاس هارا  می خریدند

گلهای یاست را برای خود نگه دار

رز را بده دستان من تا جان بگیرد

باران به سمتت دست هایش را گرفته

گلهای نرگس را بده باران بگیرد

من اتفاقی عاشقت هرگز نبودم

مانند گلهای سبد پاک و نجیبی

در لابه لای این همه چاقوی تشنه

پیداست از چشم تو که مانند سیبی

باران گرفت و روسریت را تو از سر

برداشتی یک لحظه تا گل ها بپوشند

حالا برای خود نمایی زیر باران

فردا تمام دختران گل می فروشند

طوفان زده دنبال غم سر گشته راهم

در روبروی گریه و همسایه آهم

تنها به این خاطر سر من غصه میریزد

چون در پناه و پشت یک دیوار کوتاهم

من بی ستاره شب زده یعنی چه خواهد شد

محتاج نیکوکاری و بخشایش ماهم

یوسف رهایی قسمتش بود و امان از من

در حسرت یک کاروان در گوشه چاهم

هر چه خدا مخاهد آن را پیش می آید

هر چه خدا آن را نمیخواهد نمی خواهم

ای وای از روزی که میخواهد بفهمد باد

در پیش روی وسعتش یک کوه از کاهم

وقتی زمین را سایه بیداد میگیرد

کوه انتقام از پاکی فرهاد میگیرد

دارد دلم از چشمهای هرزه این شهر

پیش خدا می نالد و ایراد میگیرد

ابلیس دیگر بدترین موجود دنیا نیست

دارد بدی را از شما ها یاد میگیرد

حالا کسی پیدا شده که دستهایت را

ازمن از این مجنون مادر زاد میگیرد

پروانه ها بی تاب بی تا بند وقتی که

هر سو و سمت شمعشان را باد میگیرد

گریه نمیگیرد نمیگرد نمیگیرد

وقتی که چشمت از نفس افتاد میگیرد

کم کم دلم بی تاب دارد میشود دیگر

دارد سکوتم قدرت فریاد میگیرد

                              اگر چه قصه نبودي و خوابمان كردي

با یک تلنگری و نگاهی شکستنیست

دل هر چقدر هم که نخواهی شکستنیست

دریا که نیست طاقت طوفان بیاورد

دل مثل تنگ کوچک ماهی شکستنیست

در دل مریز درد و غمت را که کاسه

صبر دلی که پر شده گاهی شکستنیست

یا اینکه تو و یاکه نه ... این بغض لعنتی

وقتی که میرسد به دوراهی شکستنیست

با چه امید من به دلت تکیه کرده ام

دل تکیه گاه و پشت و پناهی شکستنیست

                                            من هم  تو را كه دوست دارم...  گذشته است

اين حرف ها كه مرهم دردي نميشود 

                                            وقتي كه آب از سر آدم گذشته است

گيرم كه رود پاي درخت مني چه سود ؟

                                          رودي كه از ميان جهنم گذشته است 

فصل پريدنت شده اما بدون من

                                        تيري كه ازميان دو بالم گذشته است ..

فرصت نمي دهد كه كنارت سفر كنم

                                      فرصت براي بودن با هم گذشته است

                                            همچون رگ پشت پای آشیل شکافت

از بس به من و شما حسودی کردند

                                           با دست حسود فرق هابیل شکافت

ای کاش همیشه فرق دشمنها را

                                          میشد به وسیله ی ابابیل شکافت

از دست تو دل خراب شد همچونکه

                                        از هیبت موسی کمر نیل شکافت

ما را که خدا در ته زنبیل گذاشت

                                       در اول جاده ته   زنبیل   شکافت

بین من و تو چرا نشد حادثه را

                                     باید که دقیق تر به تحلیل شکافت

بگیرت از تو او بال و پرت را

                                 بخشکاند دو چشمان ترت را

گرفت از من تو را و برد با خود

                                 خدا از تو بگیرد شوهرت را

اسماعيل صبوري